من بیست و یک سالگی

بر کنده ی تمام درختان جنگلینام ترا به ناخن برکندماکنون ترا تمام درختانبا نام می شناسند.نام ترا به گرده ی گور و گوزنبا ناخن پلنگان بنوشتماکنون ترا تمام پلنگان کوه هااکنون ترا تمام گوزنان زردمویبا نام می شناسند.دیگرنام ترا تمام درختانگاه بهار زمزمه خواهند کردو مرغ های خوشخوانصبح بهار نام ترابه جوجه های کوچک خود یاد خواهند دادای بی خیال مانده ز من، دوست!دیگر ترا زمین و زمان-از برکت جنون نجیب منبا نام می شناسند.ای آهوی رمنده ی صحرای خاطرهدر واپسین غروب بهارنام مرا به خاطر بسپار! منوچهر آتشی من بیست و یک سالگی...

تو زنی عادی نیستی ...
تو خود
ِحیرتی
گمانی !
در آنچه می خواهد به ناگاه فرا رسد
چگونه در لحظه ی کشف و الهام
آب از دل ِ سنگ بیرون می آوری ؟
چگونه با تکان ِ مژه ای
ماه تنها را هزار هلال می کنی ؟

نزار قبانی

من بیست و یک سالگی...